Ontwerp van een logo pizza

Het was laat in de avond en er klopte iemand op de deur. Het was een vreemd uitziende jongen, met lange, wijdvallende gewaden, lang goudblond haar en een klein baardje, een gele band om zijn hoofd, sieraden, sandalen met open tenen... Zeer regelmatige gelaatstrekken. Weet je wat ik als eerste dacht? Het is Jezus Christus, op zoek naar discipelen! Hoewel ik veronderstel dat Jezus donker haar zou hebben gehad. Hij droeg waarschijnlijk ook geen medaillons, nu ik erover nadenk.

Hoe dan ook, het bleek dat hij met zijn vriendin op reis was en dat hun busje precies aan het einde van mijn oprit pech had gekregen. In eerste instantie was ik een beetje wantrouwig. Het had een truc kunnen zijn om het huis binnen te komen. Het had iedereen kunnen zijn. Maar hij had zo’n… oprecht gezicht, dat ik hem wel moest vertrouwen. Kostuum of niet, ik vond de jongen meteen aardig toen ik hem zag. Ik ging naar beneden om het busje te bekijken, en het was ongelooflijk! Helemaal beschilderd met taferelen uit de oosterse mythologie. Goden, demonen, dansende meisjes, mannen in strijdwagens, soldaten die in vallende bladeren veranderden, een oude man die kinderen lesgaf onder een boom... En het was zo kleurrijk! Ik kan het eigenlijk niet beschrijven. Je had het moeten zien.

Ik kreeg nog een schok toen ik zijn vriendin ontmoette. Ik begreep meteen waarom ze niet met hem mee de oprit op was gekomen. Ze heette Celia. Ze was een prachtig blond meisje, zag eruit alsof ze vijftien was, maar ze was waarschijnlijk zeventien, en zo te zien kon ze elk moment bevallen. Ze was een tenger dingetje, afgezien van die buik. Grote, blauwe ogen. En je weet toch hoe sommige zwangere vrouwen bijna geluk en welzijn uitstralen? Nou, zo was zij. Ze verlichtte als het ware de binnenkant van dat kleine busje met haar eigen innerlijke licht, als je begrijpt wat ik bedoel. Je kon je ogen niet van haar afhouden. Het was als... een religieuze ervaring. Ik wilde daar gewoon zitten en naar haar staren. Het voelde als een voorrecht om in haar aanwezigheid te zijn...

Sorry, ik ben nu aan het ratelen. Ik praat onzin. Ze was gewoon een tienermoeder in spe. Dat bleek de reden te zijn waarom ze uit India waren teruggekomen, alleen was de reis niet zo soepel verlopen als ze hadden gehoopt, en eerlijk gezegd raakte hun tijd op. Haar ouders woonden in Bath – ze hadden nog een paar honderd kilometer te gaan en iedereen kon zien dat ze dat niet zouden halen. Ze was helemaal niet in staat om te reizen. Er was nauwelijks ruimte om achterin dat busje te zitten; het zat propvol met kralen en wandkleden en houtsnijwerk en stukjes sieraden en kleren en wie weet wat nog meer.

Nou, om een lang verhaal kort te maken: ik liet ze niet zomaar gaan. Ik vond dat we op zijn minst Charlie’s kamer een paar dagen aan hen konden laten terwijl ze hun zaken op orde brachten. Ik wilde het plaatselijke ziekenhuis bellen om ze stand-by te zetten, maar het meisje wilde daar niets van weten. Ze zei dat ze op de grond moest bevallen, in een bepaalde richting, terwijl er allerlei bezweringen werden voorgelezen... dat soort dingen. Maar het was wat ze wilde, en het was haar baby, dus ik deed mijn best om ermee akkoord te gaan. Ik zei dat ze het veld achter het huis konden gebruiken, maar dat we natuurlijk wel een soort schuilplaats moesten bouwen. De jongen zei dat dat geen probleem was, dat hij een tipi kon maken van drie stukken hout en een paar oude lakens. Drie stukken hout en oude lakens! Kun je je dat voorstellen? Het zag er eigenlijk best goed uit, toen ze het eenmaal hadden gemaakt. Ik was behoorlijk onder de indruk. Gelukkig was het lente en was het weer niet al te slecht. Kun je je voorstellen dat je in de winter in Engeland op de grond moet bevallen?

Ik vrees dat Emily er niet zo op zat te wachten om ze in Charlie’s kamer te hebben. Ik moest erop aandringen… bijna voor het meisje smeken. Het verraste me. Het liet me een kant van Emily zien die ik nog niet eerder had gezien.

Ja, als ik er nu op terugkijk, lijkt het gek, maar alles is, alles bij elkaar genomen, best goed gegaan. Ik heb de jongen vrij goed leren kennen. Hij sprak over liefde en vrede en geweldloosheid en al die dingen waar kinderen het toen over hadden, en over de gemeenschap waarin ze in India hadden geleefd. Hoe de wereld voorgoed zou veranderen, zonder oorlogen, wreedheid, uitbuiting, privébezit of bezitsdrang. Hoe ze geloofden dat het kind dat ze samen zouden krijgen een van de zaadjes zou zijn. Een bron waaruit deze prachtige nieuwe wereld zou groeien.